Tabela przydziału odzieży roboczej

Autor: Zespół ekspertów ventabe bhp · Zaktualizowano: 16 października 2026

Tabela przydziału odzieży roboczej to zakładowy dokument, w którym pracodawca wykonuje art. 237⁸ § 1 Kodeksu pracy: ustala rodzaje środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego dla stanowisk i przewidywane okresy użytkowania odzieży i obuwia. Urzędowego wzoru ani ustawowych okresów nie ma — poniżej wzór dla sześciu stanowisk do dostosowania.

Stan prawny na 13 października 2026 r. Okresy użytkowania w przykładowej tabeli są wyłącznie ilustracją układu dokumentu, a nie normą.

Czym jest tabela przydziału odzieży roboczej i ŚOI?

To wykaz stanowisk pracy z przypisanymi rodzajami odzieży i obuwia roboczego, środków ochrony indywidualnej oraz przewidywanymi okresami użytkowania. W firmach funkcjonuje pod nazwami „tabela norm przydziału”, „normy przydziału odzieży roboczej” albo „zakładowa tabela przydziału”.

Tabela opisuje stanowiska, a nie osoby. Tego, co faktycznie wydano konkretnemu pracownikowi, dowodzi drugi dokument — karta ewidencji przydziału.

Dokument	Czego dotyczy	Podstawa	Kto go tworzy
Tabela norm przydziału	stanowisk: rodzaje odzieży, obuwia i ŚOI oraz przewidywane okresy użytkowania odzieży i obuwia roboczego	art. 237⁸ § 1 Kodeksu pracy — obowiązek ustalenia; forma dokumentu dowolna	pracodawca, po konsultacji z pracownikami lub ich przedstawicielami
Karta ewidencji przydziału odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej	pracownika: co, kiedy i w jakim rozmiarze wydano	§ 6 pkt 4 rozporządzenia z 10 grudnia 2018 r. w sprawie dokumentacji pracowniczej	pracodawca, oddzielnie dla każdego pracownika

Czy tabela norm przydziału jest obowiązkowa i czy istnieje urzędowy wzór?

Obowiązkowe jest samo ustalenie rodzajów wyposażenia i okresów użytkowania (art. 237⁸ § 1 Kodeksu pracy). Przepisy nie nazywają tego dokumentu „tabelą”, nie zawierają jego wzoru i nie podają okresów użytkowania dla żadnego stanowiska — wszystko ustala pracodawca.

Według art. 237⁸ § 1 Kodeksu pracy (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 1245) pracodawca ustala rodzaje środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, których stosowanie na określonych stanowiskach jest niezbędne, oraz przewidywane okresy użytkowania odzieży i obuwia roboczego. Tabela jest najprostszym sposobem wykonania tego obowiązku.

Gdzie umieścić ustalenia:

W regulaminie pracy — powinien on ustalać m.in. wyposażenie pracowników w odzież i obuwie robocze oraz w środki ochrony indywidualnej i higieny osobistej (art. 104¹ § 1 pkt 1). Tabela bywa załącznikiem do regulaminu.
W odrębnym zarządzeniu — rozwiązanie dla pracodawców, którzy nie mają regulaminu pracy. Pracodawca zatrudniający mniej niż 50 pracowników co do zasady nie musi go wprowadzać (art. 104 § 1¹ i § 2; wyjątek: wniosek zakładowej organizacji związkowej u pracodawcy zatrudniającego co najmniej 20 pracowników — § 3).

Również rozporządzenie w sprawie ogólnych przepisów BHP nie zawiera wzoru tabeli. Jego załącznik nr 2 podaje natomiast zasady doboru środków ochrony indywidualnej i trzy tabele, których wskazania pracodawca uwzględnia przy ustalaniu niezbędnych środków ochrony indywidualnej (§ 6 załącznika; o tym niżej). Pełny przegląd obowiązków z art. 237⁶–237¹⁰ znajdziesz we wpisie obowiązki pracodawcy w zakresie odzieży roboczej.

Kto ustala tabelę przydziału i z kim ją konsultuje?

Tabelę ustala pracodawca. Przydzielanie pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego konsultuje z pracownikami lub ich przedstawicielami (art. 237^11a § 1 pkt 4 Kodeksu pracy).

Konsultacje odbywają się w godzinach pracy (art. 237^11a § 3). U pracodawcy, u którego powołano komisję BHP, mogą być prowadzone w jej ramach (§ 5).
Służba BHP pełni rolę doradczą: do jej zadań należy m.in. doradztwo w zakresie doboru najwłaściwszych środków ochrony zbiorowej i indywidualnej (§ 2 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady Ministrów z 2 września 1997 r. w sprawie służby BHP).
Pracowników po wprowadzeniu tabeli warto z nią zaznajomić — najprościej razem z przepisami i zasadami BHP dotyczącymi wykonywanych prac, z którymi pracodawca ma obowiązek zaznajamiać pracowników i z którymi zapoznanie się pracownik potwierdza w postaci papierowej lub elektronicznej (art. 237⁴ § 1 i 3).

Przepisy nie wymagają podpisu służby BHP pod tabelą ani określonej formy konsultacji — po konsultacjach warto zostawić notatkę lub protokół.

Jak ustalić normy przydziału odzieży roboczej krok po kroku?

Punktem wyjścia jest ocena ryzyka zawodowego dla stanowiska: środki ochrony indywidualnej dobiera się odpowiednio do zagrożeń określonych na jej podstawie (załącznik nr 2 § 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów BHP). Odzież i obuwie robocze wynikają z dwóch przesłanek art. 237⁷ § 1 Kodeksu pracy.

Spisz stanowiska — według rzeczywiście wykonywanych prac, nie według nazw z umów. Jedno stanowisko „pracownik produkcji” może wymagać dwóch wierszy, jeśli część osób obsługuje maszyny, a część pakuje.
Sprawdź przesłanki odzieży roboczej. Czy odzież własna może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu? Czy są wymagania technologiczne, sanitarne lub BHP (art. 237⁷ § 1)? Jeśli nie — wpisz „nie przysługuje”.
Odczytaj zagrożenia z oceny ryzyka i przypisz im środki ochrony indywidualnej. Uwzględnij przy tym wskazania tabel z załącznika nr 2 (§ 6): tabela nr 1 — zagrożenia i części ciała wymagające ochrony, tabela nr 2 — przykładowe rodzaje prac oraz gałęzie i sektory gospodarki, tabela nr 3 — rodzaje środków ochrony indywidualnej. Metodę opisujemy we wpisie ocena ryzyka zawodowego a dobór ŚOI.
Określ wymagane cechy ŚOI przed zakupem i porównaj je z cechami wyrobów dostępnych na rynku (załącznik nr 2 § 5 ust. 1). W tabeli wystarczy rodzaj środka i norma; klasę ochrony wpisz tam, gdzie wynika z oceny ryzyka. Oznaczenia norm wyjaśnia nasz słownik norm BHP.
Ustal przewidywane okresy użytkowania odzieży i obuwia roboczego — na podstawie dotychczasowego zużycia w zakładzie, informacji producenta i warunków pracy.
Zdecyduj o własnej odzieży. Jeśli na wybranych stanowiskach dopuszczasz odzież własną pracowników za ekwiwalentem (art. 237⁷ § 2 i 4), zaznacz to w tabeli. Nie dotyczy to m.in. stanowisk z bezpośrednią obsługą maszyn (§ 3).
Skonsultuj projekt z pracownikami lub ich przedstawicielami.
Wprowadź i zakomunikuj — jako załącznik do regulaminu pracy albo zarządzenie, z datą obowiązywania.

Okres użytkowania: w miesiącach czy „do zużycia”?

Dla odzieży i obuwia roboczego Kodeks pracy wymaga ustalenia przewidywanego okresu użytkowania, więc w tabeli wpisuje się okres — zwykle w miesiącach. Dla środków ochrony indywidualnej przepis okresu nie wymaga: wymienia się je zgodnie ze wskazaniami producenta lub przy utracie właściwości ochronnych.

W praktyce mówi się też o „okresie używalności” — Kodeks pracy używa określenia „przewidywane okresy użytkowania”.

Rodzaj wyposażenia	Co mówi przepis	Jak zapisać w tabeli
Odzież i obuwie robocze	pracodawca ustala przewidywane okresy użytkowania (art. 237⁸ § 1 Kodeksu pracy); wyposażenie ma zachować właściwości użytkowe (art. 237⁹ § 2)	okres w miesiącach lub okresach zimowych, z dopiskiem o wcześniejszej wymianie w razie utraty właściwości użytkowych
Środki ochrony indywidualnej	wymiana zgodnie ze wskazaniami producenta danego środka lub w przypadku utraty właściwości ochronnych; stan ŚOI jest okresowo sprawdzany i dokumentowany (załącznik nr 2 § 3 ust. 3)	„do utraty właściwości ochronnych, nie dłużej niż wskazuje producent”; ewentualny okres planistyczny tylko do budżetowania
Wyroby jednorazowe (np. rękawice jednorazowe)	jak wyżej — według wskazań producenta	„według potrzeb”, z szacunkiem zużycia do planowania zakupów

Trzy uwagi praktyczne:

Okres przewidywany nie jest gwarantowany. Skoro pracodawca ma zapewnić, aby odzież i obuwie robocze miały właściwości użytkowe, zniszczoną odzież wymienia się przed upływem okresu z tabeli. I odwrotnie — upływ okresu nie przenosi własności na pracownika: wyposażenie stanowi własność pracodawcy (art. 237⁸ § 2).
Sam zapis „do zużycia” przy odzieży roboczej nie podaje przewidywanego okresu, o którym mówi art. 237⁸ § 1 — lepiej wpisać okres i klauzulę wcześniejszej wymiany.
Terminów wymiany ŚOI pilnuje się osobno — według instrukcji producenta i wyników kontroli stanu. Jak to zorganizować, opisujemy we wpisie kalendarz wymiany ŚOI w firmie.

Wzór tabeli przydziału odzieży roboczej i ŚOI — przykład dla 6 stanowisk

Poniższa tabela jest przykładem układu do dostosowania, a nie normą. Rodzaje środków ochrony indywidualnej muszą wynikać z oceny ryzyka w Twoim zakładzie, a okresy — z Twoich ustaleń. Wszystkie okresy oznaczono słowem „przykład”.

Stanowisko	Odzież i obuwie robocze	Środki ochrony indywidualnej (według oceny ryzyka)	Okres użytkowania — przykład do dostosowania
Magazynier	spodnie robocze, bluza lub koszulka robocza; kurtka ocieplana przy pracy na rampie lub na zewnątrz	obuwie bezpieczne (EN ISO 20345); rękawice chroniące przed zagrożeniami mechanicznymi (EN 388); kamizelka ostrzegawcza (EN ISO 20471) w strefie ruchu wózków	spodnie i bluza — przykład: 12 mies.; kurtka ocieplana — przykład: 2 okresy zimowe; ŚOI — do utraty właściwości ochronnych, według instrukcji producenta
Operator maszyn (produkcja)	spodnie i bluza robocza — bezpośrednia obsługa maszyn, więc odzież własna pracownika jest wykluczona (art. 237⁷ § 3 Kodeksu pracy)	obuwie bezpieczne (EN ISO 20345); rękawice dobrane do czynności (EN 388); okulary ochronne; ochronniki słuchu, jeśli wynikają z pomiarów hałasu	spodnie i bluza — przykład: 12 mies.; ŚOI — do utraty właściwości ochronnych, według instrukcji producenta
Spawacz	odzież robocza według ustaleń zakładu (np. koszulka, bluza)	odzież ochronna dla spawaczy; rękawice ochronne dla spawaczy (EN 12477); przyłbica lub tarcza spawalnicza z filtrem; obuwie bezpieczne (EN ISO 20345); ochrona układu oddechowego, jeśli wynika z oceny narażenia	odzież robocza — przykład: 12 mies.; ŚOI — do utraty właściwości ochronnych, według instrukcji producenta
Pracownik budowlany	spodnie robocze, bluza robocza; kurtka ocieplana i odzież przeciwdeszczowa przy pracy na zewnątrz	przemysłowy hełm ochronny (EN 397); obuwie bezpieczne (EN ISO 20345); rękawice (EN 388); odzież ostrzegawcza (EN ISO 20471); okulary ochronne; sprzęt chroniący przed upadkiem przy pracach na wysokości	spodnie i bluza — przykład: 9 mies.; kurtka ocieplana — przykład: 2 okresy zimowe; ŚOI — do utraty właściwości ochronnych, według instrukcji producenta
Pracownik produkcji spożywczej	fartuch lub ubranie robocze, nakrycie głowy, obuwie robocze — wymagania sanitarne (art. 237⁷ § 1 pkt 2 Kodeksu pracy; załącznik II rozdział VIII pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 852/2004)	rękawice dobrane do zagrożeń (np. przecięcie, środki myjące); obuwie z podeszwą antypoślizgową, jeśli wynika z oceny ryzyka	ubranie robocze — przykład: 6 mies. przy częstym praniu; obuwie robocze — przykład: 12 mies.; rękawice jednorazowe — według potrzeb
Pracownik biurowy	nie przysługuje — brak przesłanek z art. 237⁷ § 1 Kodeksu pracy	brak; przy wejściu na halę lub budowę — ŚOI wymagane w danej strefie, wydawane doraźnie	nie dotyczy

Oznaczenia norm w tabeli odpowiadają normom zharmonizowanym z rozporządzeniem (UE) 2016/425: EN ISO 20345:2022 ze zmianą A1:2024 (obuwie bezpieczne), EN 388:2016+A1:2018 (rękawice chroniące przed zagrożeniami mechanicznymi), EN ISO 20471:2013 ze zmianą A1:2016 (odzież o intensywnej widzialności), EN 397:2025 z poprawką AC:2025 (przemysłowe hełmy ochronne) i EN 12477:2001 ze zmianą A1:2005 (rękawice ochronne dla spawaczy) — według wykazu z decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2026/1279. Do 16 grudnia 2027 r. domniemanie zgodności daje także poprzednie wydanie normy dla hełmów, EN 397:2012+A1:2012, więc hełmy z tym oznaczeniem pozostają prawidłowe. Normy są dobrowolne; o tym, jaki środek i jaka klasa są potrzebne, decyduje ocena ryzyka.

Szczegółowy dobór dla dwóch z tych stanowisk opisujemy osobno: wyposażenie spawacza i wyposażenie BHP pracownika budowlanego. Gotowe komplety na stanowisko znajdziesz w dziale zestawy odzieży roboczej.

Jakie kolumny i zapisy warto dodać do tabeli?

liczba sztuk na okres (np. 2 komplety używane wymiennie, gdy pranie zapewnia zakład);
zagrożenie, które uzasadnia dany środek ochrony — ułatwia aktualizację po zmianie oceny ryzyka;
informacja, czy na stanowisku dopuszcza się własną odzież pracownika i ekwiwalent (art. 237⁷ § 2 i 4);
kto pierze odzież: pracodawca czy pracownik za ekwiwalentem (art. 237⁹ § 3) — zasady kalkulacji we wpisie ekwiwalent za pranie odzieży roboczej;
zasady wcześniejszej wymiany i zwrotu przy zmianie stanowiska lub zakończeniu pracy;
data wejścia w życie i numer wersji dokumentu.

Jak wygląda karta ewidencji przydziału odzieży i ŚOI?

Karta ewidencji przydziału odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej jest częścią dokumentacji pracowniczej prowadzonej oddzielnie dla każdego pracownika (§ 6 pkt 4 rozporządzenia z 10 grudnia 2018 r. w sprawie dokumentacji pracowniczej). Rozporządzenie nie określa jej wzoru ani pól — układ ustala pracodawca.

Poniższy zestaw pól to dobra praktyka, która pozwala wykazać wykonanie obowiązków z art. 237⁶–237⁹ Kodeksu pracy:

Pole karty	Po co
Imię i nazwisko, stanowisko, komórka organizacyjna	powiązanie z wierszem tabeli norm przydziału
Rozmiary (odzież, obuwie, rękawice)	szybkie ponowne zamówienie bez dopytywania
Nazwa wydanego przedmiotu, rodzaj (odzież robocza / obuwie robocze / ŚOI), liczba sztuk	dowód, co faktycznie wydano
Model lub numer katalogowy, norma — dla ŚOI	powiązanie z deklaracją zgodności UE i instrukcją producenta
Data wydania	dowód, że wyposażenie wydano przed dopuszczeniem do pracy (art. 237⁹ § 1)
Przewidywany termin wymiany — odzież i obuwie robocze	planowanie zakupów według okresów z tabeli
Potwierdzenie odbioru przez pracownika (podpis lub potwierdzenie elektroniczne)	dowód wydania
Data i przyczyna zwrotu lub wymiany (zużycie, uszkodzenie, zmiana stanowiska)	historia zużycia — podstawa do korekty okresów w tabeli
Wypłacone ekwiwalenty (własna odzież, pranie)	dokumenty związane z wypłatą ekwiwalentu należą do tej samej części dokumentacji

Dokumentację pracowniczą można prowadzić i przechowywać w postaci papierowej lub elektronicznej (art. 94 pkt 9a Kodeksu pracy). Przechowuje się ją przez okres zatrudnienia oraz 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym stosunek pracy uległ rozwiązaniu lub wygasł, chyba że odrębne przepisy przewidują dłuższy okres (art. 94 pkt 9b).

Tabela i karty mają też znaczenie podatkowe: pokazują, że wydana odzież przysługiwała na podstawie przepisów BHP. Szczegóły we wpisie odzież robocza w kosztach firmy.

Kiedy aktualizować tabelę przydziału?

Przepisy nie wyznaczają terminu przeglądu tabeli. Trzeba ją zmienić zawsze, gdy zmienia się to, z czego wynika: stanowiska, zagrożenia albo wymagania wobec wyposażenia.

nowe stanowisko, technologia, maszyna lub substancja;
zmiana oceny ryzyka zawodowego — ocenę doboru ŚOI przeprowadza się ponownie przy zmianie któregokolwiek z jej elementów (załącznik nr 2 § 5 ust. 2);
wnioski z kart ewidencji: odzież zużywa się wyraźnie szybciej albo wolniej, niż przewidziano;
wnioski pracowników lub ich przedstawicieli zgłoszone w ramach konsultacji (art. 237^11a § 2);
zmiana modelu środka ochrony na taki, dla którego producent podaje inne zasady wymiany.

Zmianę konsultuje się tak jak pierwszą wersję. Poprzednie wersje warto zachować z datami obowiązywania.

Checklista: tabela przydziału krok po kroku

Lista stanowisk odpowiada rzeczywistym pracom.
Dla każdego stanowiska sprawdzono przesłanki z art. 237⁷ § 1 Kodeksu pracy; stanowiska bez uprawnień mają wpis „nie przysługuje”.
Środki ochrony indywidualnej wynikają z aktualnej oceny ryzyka zawodowego.
Odzież i obuwie robocze mają przewidywany okres użytkowania i klauzulę wcześniejszej wymiany.
ŚOI mają zapis o wymianie według wskazań producenta lub przy utracie właściwości ochronnych.
Zaznaczono stanowiska, na których dopuszcza się własną odzież, oraz zasady ekwiwalentów.
Projekt skonsultowano z pracownikami lub ich przedstawicielami.
Tabela obowiązuje jako część regulaminu pracy albo zarządzenie, ma datę i wersję.
Pracownicy zostali z nią zaznajomieni.
Dla każdego pracownika prowadzona jest karta ewidencji przydziału.

Podstawa prawna i źródła

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. — Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 1245) — art. 94 pkt 9a i 9b, art. 104 § 1¹ i § 2, art. 104¹ § 1 pkt 1, art. 237⁴ § 1 i 3, art. 237⁷, art. 237⁸, art. 237⁹, art. 237^11a — tekst jednolity w ISAP.
Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) — załącznik nr 2 „Szczegółowe zasady stosowania środków ochrony indywidualnej” w brzmieniu nadanym rozporządzeniem z 4 listopada 2021 r. (Dz.U. poz. 2088): § 1, § 3 ust. 3, § 5, § 6, tabele nr 1–3 — tekst zmiany w ISAP.
Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie dokumentacji pracowniczej (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 474) — § 6 pkt 4 — tekst w ISAP.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. Nr 109, poz. 704 ze zm.) — § 2 ust. 1 pkt 15 — tekst w ISAP.
Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych — załącznik II rozdział VIII pkt 1 — tekst w EUR-Lex.
Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2026/1279 z dnia 12 czerwca 2026 r. w sprawie norm zharmonizowanych dotyczących środków ochrony indywidualnej (zmieniona decyzją wykonawczą (UE) 2026/1971) — załącznik I, wykaz norm; załącznik II, daty wycofania odniesień — tekst w EUR-Lex.

Wzór z polami do uzupełnienia (XLSX i PDF) pobierzesz bez rejestracji: tabela norm przydziału odzieży roboczej — wzór.

Najczęstsze pytania

Czy mała firma też musi mieć tabelę przydziału odzieży roboczej?

Art. 237⁸ § 1 Kodeksu pracy nie zawiera progu zatrudnienia: każdy pracodawca ustala rodzaje środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego niezbędnych na stanowiskach i przewidywane okresy użytkowania odzieży i obuwia. Mała firma, która nie ma regulaminu pracy, może to zrobić w krótkim zarządzeniu z tabelą. Przepis nie narzuca formy; zapisanie ustaleń na piśmie lub w postaci elektronicznej pozwala je wykazać.

Ile lat lub miesięcy wynosi okres używalności odzieży roboczej?

Żaden przepis nie podaje okresów użytkowania odzieży ani obuwia roboczego. Kodeks pracy w art. 237⁸ § 1 powierza ich ustalenie pracodawcy i mówi o okresach „przewidywanych”. Okres warto oprzeć na rzeczywistym zużyciu w zakładzie i informacjach producenta, a w tabeli dopisać, że odzież, która utraciła właściwości użytkowe, wymienia się wcześniej.

Czy w tabeli przydziału trzeba wpisywać normy EN?

Przepisy tego nie wymagają — art. 237⁸ § 1 Kodeksu pracy mówi o „rodzajach” środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego. Wpisanie normy, a tam gdzie wynika to z oceny ryzyka także klasy ochrony, jest jednak praktyczne: jednoznacznie określa, co kupić, i ułatwia sprawdzenie deklaracji zgodności UE. Normy pozostają dobrowolne; wiążąca jest ocena ryzyka.

Czy kartę ewidencji przydziału można prowadzić elektronicznie?

Tak. Karta ewidencji przydziału odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej należy do dokumentacji pracowniczej (§ 6 pkt 4 rozporządzenia w sprawie dokumentacji pracowniczej), a tę pracodawca prowadzi i przechowuje w postaci papierowej lub elektronicznej (art. 94 pkt 9a Kodeksu pracy). Prowadząc ją elektronicznie, trzeba spełnić wymagania tego rozporządzenia dotyczące dokumentacji w postaci elektronicznej.

Co wpisać w tabeli dla stanowiska, na którym odzież robocza nie przysługuje?

Najlepiej wprost: „nie przysługuje”. Odzież i obuwie robocze pracodawca dostarcza tylko wtedy, gdy odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu albo wymagają tego względy technologiczne, sanitarne lub BHP (art. 237⁷ § 1 Kodeksu pracy). Wiersz z takim wpisem pokazuje, że stanowisko zostało ocenione, a nie pominięte.

Czy jedna tabela może obejmować kilka zakładów lub oddziałów?

Przepisy tego nie zabraniają — art. 237⁸ § 1 Kodeksu pracy wymaga ustaleń dla „określonych stanowisk”. Wspólna tabela ma sens, gdy stanowiska i zagrożenia są takie same. Jeśli w oddziałach różnią się warunki pracy lub wyniki oceny ryzyka, potrzebne są osobne wiersze albo osobne załączniki, bo środki ochrony indywidualnej dobiera się do zagrożeń na danym stanowisku.

Podsumowanie

Tabela przydziału odzieży roboczej realizuje obowiązek z art. 237⁸ § 1 Kodeksu pracy. Nie ma urzędowego wzoru ani ustawowych okresów: rodzaje ŚOI wynikają z oceny ryzyka, odzież i obuwie robocze — z przesłanek art. 237⁷ § 1, a okresy użytkowania ustala pracodawca po konsultacji z pracownikami. Dla odzieży wpisuje się okres z klauzulą wcześniejszej wymiany, dla ŚOI — wymianę według wskazań producenta. Wydania dokumentuje karta ewidencji przydziału.

Masz gotową tabelę norm przydziału? Prześlij ją przez formularz wyceny — w 24 h przygotujemy ofertę na odzież roboczą i środki ochrony dla wszystkich stanowisk. Wydania ŚOI, terminy wymiany z przypomnieniami oraz zapytania i wyceny poprowadzisz w SafeDesk.pl — rejestrze pracowników, stanowisk i wydań ŚOI.

Tabela przydziału odzieży roboczej — wzór dla pracodawcy i zasady ustalania norm