Obowiązki pracodawców

Obowiązki pracodawcy w zakresie odzieży roboczej i ŚOI — co mówi Kodeks pracy (art. 237⁶–237¹⁰)

Opublikowano na przez Zespół ekspertów ventabe bhp
Spodnie robocze WX3 do prania przemysłowego T747 Portwest
15
kwi

Autor: Zespół ekspertów ventabe bhp · Zaktualizowano:

Obowiązki pracodawcy w zakresie odzieży roboczej i środków ochrony indywidualnej reguluje pięć artykułów Kodeksu pracy: 2376–23710 (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 1245). Pracodawca dostarcza je nieodpłatnie, ustala ich rodzaje dla stanowisk, zapewnia pranie i konserwację oraz nie dopuszcza do pracy bez przewidzianego wyposażenia.

Poniżej każdy obowiązek z jednostką redakcyjną przepisu i sposobem udokumentowania. Stan prawny na 13 października 2026 r.

Jakie obowiązki pracodawcy dotyczą odzieży roboczej i ŚOI?

Kodeks pracy nakłada na pracodawcę dziewięć powiązanych obowiązków: dostarczyć nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze, zadbać o ocenę zgodności ŚOI, ustalić rodzaje i okresy użytkowania, skonsultować przydział, utrzymać wyposażenie w sprawności i zapewnić pranie, wypłacić należne ekwiwalenty, wydzielić miejsce na przedmioty skażone i nie dopuścić do pracy bez wyposażenia.

W kolumnie „jak udokumentować” przepisy wymagają wprost czterech rzeczy: karty ewidencji przydziału i dokumentów związanych z wypłatą ekwiwalentów (§ 6 pkt 4 rozporządzenia w sprawie dokumentacji pracowniczej), informacji o rodzaju ŚOI w instrukcji BHP (załącznik nr 2 § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów BHP) oraz udokumentowania okresowego sprawdzania stanu ŚOI (załącznik nr 2 § 3 ust. 3). Pozostałe pozycje to dobra praktyka.

Obowiązek pracodawcy Przepis Jak udokumentować
Dostarczyć nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej i poinformować o sposobach posługiwania się nimi art. 2376 § 1 Kodeksu pracy karta ewidencji przydziału; instrukcja BHP na stanowisku z informacją o rodzaju ŚOI (załącznik nr 2 § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów BHP)
Dostarczać wyłącznie ŚOI spełniające wymagania dotyczące oceny zgodności art. 2376 § 3 Kodeksu pracy; rozporządzenie (UE) 2016/425 deklaracja zgodności UE i instrukcja producenta przechowywane razem z zamówieniem
Dostarczyć nieodpłatnie odzież i obuwie robocze spełniające wymagania Polskich Norm — gdy odzież własna może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu albo wymagają tego względy technologiczne, sanitarne lub BHP art. 2377 § 1 Kodeksu pracy tabela norm przydziału; karta ewidencji przydziału
Ustalić rodzaje ŚOI oraz odzieży i obuwia roboczego dla stanowisk, a dla odzieży i obuwia roboczego także przewidywane okresy użytkowania art. 2378 § 1 Kodeksu pracy tabela norm przydziału — w regulaminie pracy (art. 1041 § 1 pkt 1) albo w odrębnym zarządzeniu
Skonsultować przydział z pracownikami lub ich przedstawicielami art. 23711a § 1 pkt 4 Kodeksu pracy notatka lub protokół z konsultacji, protokół komisji BHP
Zapewnić, aby ŚOI, odzież i obuwie robocze miały właściwości ochronne i użytkowe; zapewnić pranie, konserwację, naprawę, odpylanie i odkażanie art. 2379 § 2 Kodeksu pracy umowa z pralnią lub zasady prania w zakładzie; zapisy z okresowej kontroli stanu ŚOI (załącznik nr 2 § 3 ust. 3)
Wypłacić ekwiwalent, jeśli pracownik używa własnej odzieży i obuwia roboczego albo sam pierze odzież roboczą art. 2377 § 4 i art. 2379 § 3 Kodeksu pracy dokumenty związane z wypłatą ekwiwalentu (§ 6 pkt 4 rozporządzenia w sprawie dokumentacji pracowniczej); zgoda pracownika, zasady i kalkulacja ekwiwalentu
Wyznaczyć miejsce przechowywania przedmiotów skażonych i nie powierzać pracownikowi ich prania art. 23710 § 1 i 2 Kodeksu pracy instrukcja postępowania z odzieżą skażoną, oznaczone miejsce
Nie dopuścić do pracy bez ŚOI oraz odzieży i obuwia roboczego przewidzianych na stanowisku art. 2379 § 1 Kodeksu pracy wydanie wyposażenia przed rozpoczęciem pracy — data na karcie ewidencji

Czym różni się odzież robocza od środków ochrony indywidualnej?

Odzież robocza zastępuje ubranie prywatne, które przy pracy mogłoby się zniszczyć lub zabrudzić, albo odpowiada na wymagania technologiczne i sanitarne. Środek ochrony indywidualnej chroni przed zagrożeniem dla zdrowia lub bezpieczeństwa. Od tego rozróżnienia zależy, czy wolno wypłacić ekwiwalent i czy wyrób musi mieć oznakowanie CE.

Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów BHP definiuje środki ochrony indywidualnej jako wszelkie środki noszone lub trzymane przez pracownika w celu ochrony przed zagrożeniami (§ 2 pkt 9). Ta sama definicja wyłącza z nich zwykłą odzież roboczą i mundury, „które nie są specjalnie przeznaczone do zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracownika”.

Cecha Odzież i obuwie robocze Środki ochrony indywidualnej (ŚOI)
Podstawa w Kodeksie pracy art. 2377 art. 2376
Kiedy pracodawca je dostarcza gdy odzież własna może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu albo ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub BHP gdy trzeba zabezpieczyć pracownika przed niebezpiecznymi i szkodliwymi dla zdrowia czynnikami w środowisku pracy
Wymagania wobec wyrobu wymagania określone w Polskich Normach wymagania dotyczące oceny zgodności — rozporządzenie (UE) 2016/425: oznakowanie CE (art. 17), deklaracja zgodności UE (art. 15)
Własna odzież pracownika dopuszczalna na stanowiskach ustalonych przez pracodawcę, za zgodą pracownika (art. 2377 § 2) przepis jej nie przewiduje
Ekwiwalent pieniężny tak — za używanie własnej odzieży i obuwia (art. 2377 § 4) oraz za pranie (art. 2379 § 3) Kodeks pracy nie przewiduje ekwiwalentu zamiast ŚOI
Okres użytkowania pracodawca ustala przewidywany okres (art. 2378 § 1) wymiana zgodnie ze wskazaniami producenta lub przy utracie właściwości ochronnych (załącznik nr 2 § 3 ust. 3)
Własność pracodawcy (art. 2378 § 2) pracodawcy (art. 2378 § 2)

Granica bywa nieoczywista. Spodnie robocze to odzież robocza, ale spodnie ostrzegawcze zgodne z EN ISO 20471:2013 (ze zmianą A1:2016) są już ŚOI. Podział ŚOI na kategorie I, II i III i jego skutki zakupowe opisujemy we wpisie o kategoriach ŚOI według rozporządzenia (UE) 2016/425.

Kiedy pracodawca musi wydać odzież i obuwie robocze?

W dwóch przypadkach wskazanych w art. 2377 § 1 Kodeksu pracy: gdy odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu oraz gdy wymagają tego względy technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy. Kodeks nie zawiera listy stanowisk — ocenia to pracodawca.

Wystarczy jedna z dwóch przesłanek. Pierwsza dotyczy na przykład prac warsztatowych, budowlanych czy magazynowych. Druga — produkcji żywności, gdzie przepisy sanitarne wymagają odpowiedniego, czystego okrycia wierzchniego (załącznik II rozdział VIII pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 852/2004). Dobór odzieży dla przemysłu spożywczego omawiamy osobno.

Na stanowisku biurowym żadna z przesłanek zwykle nie zachodzi i odzież robocza nie przysługuje.

Słowo „nieodpłatnie” ma oparcie także w art. 207 § 21 Kodeksu pracy: koszty działań podejmowanych przez pracodawcę w zakresie BHP w żaden sposób nie mogą obciążać pracowników. Jak te wydatki rozliczyć — koszt podatkowy, VAT, PIT i ZUS — wyjaśniamy we wpisie odzież robocza w kosztach firmy.

Kiedy pracownik może używać własnej odzieży i ile wynosi ekwiwalent?

Pracodawca może ustalić stanowiska, na których pracownicy — za swoją zgodą — używają własnej odzieży i obuwia roboczego spełniających wymagania BHP (art. 2377 § 2 Kodeksu pracy). Wypłaca wtedy ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny (§ 4).

Trzy warunki wynikają wprost z przepisu:

  • Stanowiska ustala pracodawca. Nie jest to indywidualna umowa „zamiast odzieży”, lecz decyzja dla określonych stanowisk.
  • Potrzebna jest zgoda pracownika. Kodeks nie wymaga formy pisemnej, ale zgodę warto mieć na piśmie — dokumenty związane z wypłatą ekwiwalentu należą do dokumentacji pracowniczej.
  • Odzież własna musi spełniać wymagania BHP.

Własnej odzieży nie wolno dopuścić na stanowiskach, na których wykonuje się prace związane z bezpośrednią obsługą maszyn i innych urządzeń technicznych albo prace powodujące intensywne brudzenie lub skażenie odzieży i obuwia środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi (art. 2377 § 3).

Kodeks pracy nie podaje kwoty ani wzoru ekwiwalentu — wymaga jedynie, by uwzględniał aktualne ceny odzieży i obuwia. Art. 2377 § 2 mówi wyłącznie o odzieży i obuwiu roboczym. Środków ochrony indywidualnej nie da się zastąpić wypłatą.

Osobnym świadczeniem jest ekwiwalent za pranie: jeżeli pracodawca nie może zapewnić prania odzieży roboczej, może je wykonywać pracownik, pod warunkiem wypłacania ekwiwalentu w wysokości poniesionych przez niego kosztów (art. 2379 § 3). Sposób kalkulacji pokazujemy we wpisie ekwiwalent za pranie odzieży roboczej.

Kto ustala rodzaje odzieży i okresy użytkowania?

Pracodawca. Art. 2378 § 1 Kodeksu pracy zobowiązuje go do ustalenia rodzajów środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego niezbędnych na określonych stanowiskach, a także przewidywanych okresów użytkowania odzieży i obuwia roboczego.

Przepisy nie określają długości okresów użytkowania i nie zawierają urzędowego wzoru tabeli. Okres przewidywany to plan: skoro odzież ma zachować właściwości użytkowe (art. 2379 § 2), zniszczoną wymienia się wcześniej.

Przydział jest jedną ze spraw, które pracodawca konsultuje z pracownikami lub ich przedstawicielami (art. 23711a § 1 pkt 4). Konsultacje odbywają się w godzinach pracy (§ 3). Tam, gdzie działa komisja BHP, można je prowadzić w jej ramach (§ 5).

Regulamin pracy powinien ustalać wyposażenie pracowników w odzież i obuwie robocze oraz w środki ochrony indywidualnej i higieny osobistej (art. 1041 § 1 pkt 1). Regulamin wprowadza pracodawca zatrudniający co najmniej 50 pracowników, chyba że w tym zakresie obowiązują postanowienia układu zbiorowego pracy (art. 104 § 11); pracodawca, który regulaminu nie ma, może zapisać te ustalenia w odrębnym zarządzeniu. Jak zbudować sam dokument — z przykładem dla sześciu stanowisk — pokazujemy we wpisie tabela przydziału odzieży roboczej — wzór.

Kto pierze i konserwuje odzież roboczą?

Pracodawca. Zgodnie z art. 2379 § 2 Kodeksu pracy zapewnia on, aby stosowane środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze miały właściwości ochronne i użytkowe, oraz zapewnia odpowiednio ich pranie, konserwację, naprawę, odpylanie i odkażanie.

Przepis dopuszcza jeden wyjątek: pranie odzieży roboczej przez pracownika za ekwiwalentem (art. 2379 § 3). Wyjątek obejmuje pranie odzieży roboczej — nie konserwację ani naprawę środków ochrony indywidualnej.

Bezwzględny zakaz dotyczy przedmiotów skażonych. Środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze, które uległy skażeniu środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi, przechowuje się wyłącznie w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę (art. 23710 § 1). Powierzanie pracownikowi ich prania, konserwacji, odpylania i odkażania jest niedopuszczalne (§ 2).

Symbole na metkach i zasady prania odzieży ostrzegawczej czy trudnopalnej znajdziesz w przewodniku po praniu i konserwacji odzieży roboczej.

Czy można dopuścić pracownika do pracy bez odzieży roboczej lub ŚOI?

Nie. Art. 2379 § 1 Kodeksu pracy stanowi, że pracodawca nie może dopuścić pracownika do pracy bez środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego przewidzianych do stosowania na danym stanowisku pracy.

Wyposażenie wydaje się więc przed rozpoczęciem pracy — także nowemu pracownikowi.

Obowiązki są rozłożone na trzy strony:

  • pracodawca dostarcza wyposażenie i nie dopuszcza do pracy bez niego (art. 2376–2379);
  • osoba kierująca pracownikami dba o sprawność środków ochrony indywidualnej oraz ich stosowanie zgodnie z przeznaczeniem (art. 212 pkt 2);
  • pracownik używa przydzielonych środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego zgodnie z ich przeznaczeniem (art. 211 pkt 4).

Co z pracownikiem tymczasowym, zleceniobiorcą i pracą zdalną?

Pracownikowi tymczasowemu odzież i ŚOI dostarcza pracodawca użytkownik. Wobec zleceniobiorców Kodeks pracy wymaga zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, ale nie odsyła wprost do art. 2376–2379. Przy pracy zdalnej obowiązki z działu dziesiątego stosuje się w zakresie wynikającym z rodzaju i warunków pracy.

Pracownik tymczasowy

Pracodawca użytkownik dostarcza pracownikowi tymczasowemu odzież i obuwie robocze oraz środki ochrony indywidualnej (art. 9 ust. 2a ustawy z 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych). Zapewnia mu też bezpieczne i higieniczne warunki pracy w miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy tymczasowej (art. 14 ust. 2 pkt 1). Zakres przejęcia przez pracodawcę użytkownika pozostałych obowiązków pracodawcy dotyczących BHP agencja i pracodawca użytkownik uzgadniają na piśmie (art. 9 ust. 3 pkt 2).

Zleceniobiorca i osoba samozatrudniona

Art. 304 § 1 Kodeksu pracy zobowiązuje pracodawcę do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, o których mowa w art. 207 § 2, osobom fizycznym wykonującym pracę na innej podstawie niż stosunek pracy — w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę — a także osobom prowadzącym tam działalność na własny rachunek. Przepis odsyła do art. 207 § 2, a nie do art. 2376–2379.

Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi z 11 maja 2020 r. na interpelację nr 4613 wskazało, że przepisy Kodeksu pracy nie nakładają na przedsiębiorców niebędących pracodawcami, organizujących pracę osób na innej podstawie niż stosunek pracy, obowiązku zapewnienia odzieży i obuwia roboczego ani środków ochrony indywidualnej. Podkreśliło zarazem, że muszą oni organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki. Odpowiedź dotyczy podmiotów z art. 304 § 3 i nie jest wiążącą wykładnią.

Praktyczny wniosek: to, kto dostarcza odzież i ŚOI, warto zapisać w umowie cywilnoprawnej — przepisy tego nie wymagają, ale zapis usuwa wątpliwości. Obowiązek zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy i tak spoczywa na organizującym pracę. Zleceniobiorca ma — w zakresie określonym przez pracodawcę — obowiązki z art. 211, w tym używania przydzielonych środków (art. 3041).

Osobom wykonującym krótkotrwałe prace albo czynności inspekcyjne, w czasie których ich własna odzież może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu, a także ze względu na bezpieczeństwo wykonywania tych prac lub czynności, pracodawca przydziela niezbędną odzież roboczą i środki ochrony indywidualnej (art. 3044). Więcej we wpisie ŚOI dla gości i podwykonawców.

Praca zdalna

W czasie pracy zdalnej pracodawca realizuje obowiązki z działu dziesiątego Kodeksu pracy w zakresie wynikającym z rodzaju i warunków wykonywanej pracy; wyłączenia wymienione w art. 6731 § 1 nie obejmują art. 2376–2379. Praca zdalna nie obejmuje jednak m.in. prac szczególnie niebezpiecznych ani powodujących intensywne brudzenie (art. 6731 § 4 pkt 1 i 5). Przy typowej pracy biurowej wykonywanej zdalnie przesłanki wydania odzieży roboczej zwykle nie występują.

Jak długo przechowywać dokumenty przydziału odzieży i ŚOI?

Karta ewidencji przydziału odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej należy do dokumentacji pracowniczej (§ 6 pkt 4 rozporządzenia z 10 grudnia 2018 r. w sprawie dokumentacji pracowniczej). Przechowuje się ją przez okres zatrudnienia i 10 lat od końca roku kalendarzowego, w którym stosunek pracy uległ rozwiązaniu lub wygasł, chyba że odrębne przepisy przewidują dłuższy okres (art. 94 pkt 9b Kodeksu pracy).

Dokumentację można prowadzić w postaci papierowej lub elektronicznej (art. 94 pkt 9a). Dla stosunków pracy nawiązanych przed 1 stycznia 2019 r. okres przechowywania ustala się według przepisów przejściowych ustawy z 10 stycznia 2018 r. (art. 7).

Checklista: czy firma wykonuje obowiązki z art. 2376–23710?

  1. Dla każdego stanowiska jest aktualna ocena ryzyka zawodowego — podstawa doboru ŚOI (zobacz: ocena ryzyka zawodowego a dobór ŚOI).
  2. Istnieje tabela norm przydziału: rodzaje ŚOI, odzieży i obuwia roboczego oraz przewidywane okresy użytkowania odzieży i obuwia.
  3. Przydział skonsultowano z pracownikami lub ich przedstawicielami i jest po tym ślad.
  4. Wyznaczono stanowiska, na których dopuszcza się własną odzież; są zgody pracowników i zasady ekwiwalentu.
  5. Do każdego ŚOI jest deklaracja zgodności UE i instrukcja producenta.
  6. Wyposażenie trafia do pracownika przed rozpoczęciem pracy, a wydanie odnotowuje karta ewidencji.
  7. Ustalono, kto pierze odzież roboczą; jeśli pracownik — wypłacany jest ekwiwalent w wysokości poniesionych kosztów.
  8. Jest wyznaczone miejsce na odzież i ŚOI skażone; nikt nie zabiera ich do domu.
  9. Stan ŚOI jest okresowo sprawdzany i dokumentowany.
  10. Z agencją pracy tymczasowej uzgodniono na piśmie zakres przejętych obowiązków BHP, a umowy cywilnoprawne mówią, kto dostarcza odzież i ŚOI.

Podstawa prawna i źródła

  • Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. — Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 1245) — art. 6731, art. 94 pkt 9a i 9b, art. 104 § 11, art. 1041 § 1 pkt 1, art. 207 § 2 i 21, art. 211 pkt 4, art. 212 pkt 2, art. 2376–23710, art. 23711a, art. 304, art. 3041, art. 3044 — tekst jednolity w ISAP.
  • Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) — § 2 pkt 9; załącznik nr 2 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem z 4 listopada 2021 r. (Dz.U. poz. 2088) — tekst jednolity, zmiana z 2021 r.
  • Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie dokumentacji pracowniczej (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 474) — § 6 pkt 4 — tekst w ISAP.
  • Ustawa z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 236) — art. 9 ust. 2a i 3, art. 14 ust. 2 pkt 1 — tekst w ISAP.
  • Ustawa z dnia 10 stycznia 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze skróceniem okresu przechowywania akt pracowniczych oraz ich elektronizacją (Dz.U. z 2018 r. poz. 357) — art. 7 — tekst w ISAP.
  • Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/425 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie środków ochrony indywidualnej — art. 3 pkt 1, art. 15, art. 17 — tekst w EUR-Lex.
  • Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych — załącznik II rozdział VIII pkt 1 — tekst w EUR-Lex.
  • Odpowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 11 maja 2020 r. na interpelację nr 4613 (Sejm IX kadencji) — karta interpelacji w serwisie Sejmu.

Imienną kartę ewidencji przydziału (§ 6 pkt 4 rozporządzenia o dokumentacji pracowniczej) pobierzesz jako wzór karty ewidencji przydziału odzieży roboczej i ŚOI.

Najczęstsze pytania

Czy pracodawca może potrącić koszt odzieży roboczej z wynagrodzenia?

Kodeks pracy wymaga dostarczenia odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej nieodpłatnie (art. 2376 § 1 i art. 2377 § 1). Art. 207 § 21 dodaje, że koszty działań podejmowanych przez pracodawcę w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy w żaden sposób nie mogą obciążać pracowników. Wydane wyposażenie pozostaje własnością pracodawcy (art. 2378 § 2), więc pracownik nie płaci za nie ani przy wydaniu, ani w ratach.

Czy można wypłacić ekwiwalent zamiast butów bezpiecznych?

Nie. Ekwiwalent z art. 2377 § 4 Kodeksu pracy przysługuje pracownikowi, który za swoją zgodą używa własnej odzieży i obuwia roboczego. Obuwie bezpieczne zgodne z EN ISO 20345:2022 jest środkiem ochrony indywidualnej, a te pracodawca dostarcza na podstawie art. 2376 — przepis nie przewiduje zastąpienia ich wypłatą. Pracodawca odpowiada też za to, by ŚOI spełniały wymagania dotyczące oceny zgodności.

Czy zgoda pracownika na używanie własnej odzieży musi być pisemna?

Art. 2377 § 2 Kodeksu pracy wymaga zgody pracownika, ale nie określa jej formy. Forma pisemna lub elektroniczna jest dobrą praktyką: dokumenty związane z wypłatą ekwiwalentu za używanie własnej odzieży i obuwia należą do dokumentacji pracowniczej (§ 6 pkt 4 rozporządzenia w sprawie dokumentacji pracowniczej), a zgoda pokazuje, od kiedy i na jakich zasadach ekwiwalent przysługuje.

Czy pracownik musi zwrócić odzież roboczą po rozwiązaniu umowy?

Środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze dostarczone przez pracodawcę stanowią jego własność (art. 2378 § 2 Kodeksu pracy). Kodeks nie opisuje procedury zwrotu ani rozliczenia. Zasady — co podlega zwrotowi, w jakim terminie i w jakim stanie — warto zapisać w regulaminie pracy lub zarządzeniu o przydziale, a zwrot odnotować na karcie ewidencji.

Kto dostarcza odzież roboczą pracownikowi z agencji pracy tymczasowej?

Pracodawca użytkownik. Zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy z 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych dostarcza on pracownikowi tymczasowemu odzież i obuwie robocze oraz środki ochrony indywidualnej, a także m.in. przeprowadza szkolenia BHP i ocenę ryzyka zawodowego. Zakres przejęcia pozostałych obowiązków BHP agencja i pracodawca użytkownik uzgadniają na piśmie (art. 9 ust. 3 pkt 2).

Czy przepisy określają, na ile miesięcy wydaje się odzież roboczą?

Nie. Art. 2378 § 1 Kodeksu pracy zobowiązuje pracodawcę do ustalenia przewidywanych okresów użytkowania odzieży i obuwia roboczego, ale żaden przepis nie podaje ich długości. Dla środków ochrony indywidualnej obowiązuje inna zasada: wymienia się je zgodnie ze wskazaniami producenta lub w przypadku utraty właściwości ochronnych (załącznik nr 2 § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów BHP).

Podsumowanie

Obowiązki pracodawcy wobec odzieży roboczej i środków ochrony indywidualnej mieszczą się w art. 2376–23710 Kodeksu pracy: dostarczyć nieodpłatnie, ustalić rodzaje i okresy, skonsultować, utrzymać w sprawności, zapewnić pranie i nie dopuścić do pracy bez wyposażenia. Ekwiwalent dotyczy wyłącznie własnej odzieży i obuwia roboczego oraz prania — nigdy ŚOI. Wobec pracowników tymczasowych odzież i ŚOI dostarcza pracodawca użytkownik, a przy umowach cywilnoprawnych podział obowiązków warto zapisać w umowie.

Kompletujesz wyposażenie dla stanowisk? Zobacz odzież roboczą i obuwie bezpieczne i robocze w ventabe bhp albo wyślij listę stanowisk przez formularz wyceny — odpowiadamy w 24 h. Rejestr pracowników i stanowisk, wydania ŚOI, terminy wymiany z przypomnieniami oraz zapytania i wyceny poprowadzisz w jednym miejscu w SafeDesk.pl.

Powiązane poradniki

Zespół ekspertów ventabe bhp

Zespół ventabe bhp — specjaliści od odzieży roboczej i sprzętu BHP dla firm, pracujemy z setkami przedsiębiorstw w Polsce.