Odzież trudnopalna: kiedy wymagana i jaką normę wybrać

Autor: Zespół ekspertów ventabe bhp · Zaktualizowano: 16 października 2026

Odzież trudnopalna jest wymagana wtedy, gdy ocena ryzyka zawodowego wykaże zagrożenie płomieniem, wysoką temperaturą, rozpryskami stopionego metalu lub łukiem elektrycznym, którego nie da się uniknąć ani wystarczająco ograniczyć organizacją pracy lub środkami ochrony zbiorowej. Kodeks pracy i rozporządzenie w sprawie ogólnych przepisów BHP nie wskazują normy z nazwy — pracodawca dobiera ją do zagrożenia: EN ISO 11612, EN ISO 11611, EN ISO 14116 albo EN 61482-2.

Stan prawny na 13 października 2026 r.

Kiedy odzież trudnopalna jest wymagana przepisami?

Obowiązek wynika z oceny ryzyka, a nie z listy zawodów. Pracodawca dostarcza nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed czynnikami niebezpiecznymi i szkodliwymi (art. 237⁶ § 1 Kodeksu pracy) i sam ustala, jakie środki są niezbędne na danym stanowisku (art. 237⁸ § 1).

Przepisy układają się w cztery kroki:

Ocena ryzyka. Pracodawca ocenia i dokumentuje ryzyko zawodowe oraz stosuje środki profilaktyczne zmniejszające ryzyko (art. 226 pkt 1 Kodeksu pracy).
Najpierw technika i organizacja. Środki ochrony indywidualnej dobiera się i stosuje wtedy, gdy nie można uniknąć zagrożeń lub wystarczająco ograniczyć ryzyka organizacją pracy albo środkami ochrony zbiorowej (załącznik nr 2 § 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów BHP, w brzmieniu obowiązującym od 20 listopada 2021 r.).
Ocena przed zakupem. Przed nabyciem środków pracodawca analizuje zagrożenia, określa cechy, jakie środki muszą mieć, i porównuje je z cechami wyrobów dostępnych na rynku (załącznik nr 2 § 5 ust. 1).
Dopuszczenie do pracy. Pracodawca nie może dopuścić pracownika do pracy bez środków przewidzianych na danym stanowisku (art. 237⁹ § 1 Kodeksu pracy).

Tabela nr 2 w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia podaje przykłady. Przy zagrożeniu „wysoka temperatura lub ogień” wymienia odzież ochronną chroniącą przed wysoką temperaturą lub ogniem — dla pracy przy wysokich temperaturach, falach gorąca lub ognia, m.in. w hutnictwie żelaza i stali oraz w przemyśle metalurgicznym — a przy spawaniu, kuciu i odlewaniu fartuch ochronny i getry. To wskazania, które pracodawca uwzględnia (§ 6), a nie zamknięty katalog.

Osobny przepis dotyczy atmosfer wybuchowych. Tam, gdzie atmosfera wybuchowa może pojawić się w ilościach zagrażających bezpieczeństwu i zdrowiu, pracodawca — na podstawie oceny ryzyka — zapewnia odpowiednie ubiory, które nie będą przyczyniać się do wyładowań elektrostatycznych mogących wywołać zapłon (§ 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 8 lipca 2010 r.).

Jak udokumentować dobór, opisujemy w poradniku o ocenie ryzyka zawodowego i doborze środków ochrony indywidualnej.

Jak dobrać normę odzieży trudnopalnej do zagrożenia?

Każda norma odpowiada na inne zagrożenie. Zacznij od pytania, co może poparzyć pracownika — płomień, ciepło, krople metalu czy łuk elektryczny — i dopiero potem szukaj numeru normy na etykiecie.

Zagrożenie na stanowisku	Norma	Co znajdziesz na etykiecie
Krótki kontakt z płomieniem, ciepło konwekcyjne, promieniowania lub kontaktowe, rozpryski stopionego metalu	EN ISO 11612:2015	kody literowe z poziomami, np. A1+A2, B1, C1, E2, F1
Spawanie i procesy pokrewne: drobne odpryski metalu, krótki kontakt z płomieniem, promieniowanie cieplne łuku	EN ISO 11611:2015	klasa 1 lub klasa 2 oraz A1, A2
Przypadkowy, krótki kontakt z małym płomieniem, bez istotnego zagrożenia ciepłem (np. odzież przeciwdeszczowa lub ostrzegawcza noszona na wierzchu)	EN ISO 14116:2015	indeks 1, 2 lub 3
Termiczne skutki łuku elektrycznego	EN 61482-2:2020 (IEC 61482-2:2018, zmodyfikowana)	klasa APC 1 lub APC 2 albo wartość ELIM, ATPV lub EBT w cal/cm²
Wyładowania elektrostatyczne w atmosferze wybuchowej	EN 1149-5:2018	oznaczenie EN 1149-5
Lekkie rozpylenia i małe odpryski ciekłych chemikaliów	EN 13034:2005+A1:2009	typ 6 (kombinezon) lub typ PB [6] (częściowa ochrona ciała)

Na jednym stanowisku zagrożenia zwykle się łączą — dlatego odzież multinorm ma na etykiecie kilka norm naraz. Każdą z nich trzeba sprawdzić osobno. Oznaczenia z rokiem podajemy według instrukcji użytkowania Portwest, katalogu estońskiej jednostki normalizacyjnej EVS (członka CEN) i decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2026/1279; katalog EVS wykazuje projekty nowych wydań EN ISO 11612 i EN ISO 14116 (prEN), więc przy zakupie sprawdź rok normy w deklaracji zgodności UE. Metody badań i przykłady oznaczeń omawiamy szerzej w poradniku o normach odzieży trudnopalnej.

Co oznaczają kody A–F w normie EN ISO 11612?

Kody literowe opisują rodzaj zagrożenia cieplnego, a cyfra — poziom ochrony: im wyższa, tym wyższy. Odzież zgodna z EN ISO 11612:2015 chroni ciało z wyjątkiem dłoni.

Kod	Przed czym chroni	Poziomy	Kiedy go szukać
A (A1, A2)	ograniczone rozprzestrzenianie płomienia: A1 — zapłon na powierzchni, A2 — zapłon na brzegach	—	zawsze — to podstawa odzieży trudnopalnej
B	ciepło konwekcyjne	B1–B3	praca w pobliżu otwartego płomienia
C	ciepło promieniowania	C1–C4	piece, gorące powierzchnie, promieniowanie cieplne
D	odpryski stopionego aluminium	D1–D3	odlewnie i przetwórstwo aluminium
E	odpryski stopionego żelaza	E1–E3	odlewnie żeliwa i stali, hutnictwo
F	ciepło kontaktowe	F1–F3	dotyk gorących przedmiotów i powierzchni

Progi w sekundach i gramach dla poszczególnych poziomów zestawiamy na stronie normy EN ISO 11612.

Jedna uwaga praktyczna z instrukcji Portwest: jeżeli odzież z kodem D lub E jest noszona bezpośrednio na skórze, może nie uchronić przed oparzeniem przy odprysku stopionego metalu. Po takim zdarzeniu pracownik powinien natychmiast opuścić miejsce pracy i zdjąć odzież.

Klasa 1 czy klasa 2 według EN ISO 11611 — którą wybrać do spawania?

Klasa 1 jest przeznaczona do mniej niebezpiecznych technik spawania, dających mniej odprysków i mniejsze promieniowanie cieplne. Klasa 2 — do technik i sytuacji, w których odprysków i ciepła jest więcej.

Załącznik A normy, przytaczany w instrukcjach producentów, przypisuje procesy do klas:

Klasa 1 — spawanie gazowe, TIG, MIG, mikroplazmowe, lutowanie twarde, zgrzewanie punktowe, MMA elektrodą rutylową.
Klasa 2 — MMA elektrodą zasadową lub celulozową, MAG, MIG wysokoprądowy, spawanie drutem samoosłonowym, cięcie plazmowe i tlenowe, żłobienie, natryskiwanie cieplne; także praca w przestrzeniach ograniczonych oraz spawanie i cięcie nad głową.

Odzież zgodna z EN ISO 11611 nie chroni przed porażeniem prądem — jest zaprojektowana wyłącznie na krótkotrwały, przypadkowy kontakt z przewodami pod napięciem do około 100 V prądu stałego. W atmosferze wzbogaconej w tlen ochrona przed płomieniem maleje. Pełne wyposażenie stanowiska opisujemy w poradniku wyposażenie spawacza.

Kiedy wystarczy EN ISO 14116, a kiedy potrzebna jest EN ISO 11612?

EN ISO 14116:2015 dotyczy wyłącznie ograniczonego rozprzestrzeniania płomienia: chroni przed przypadkowym, krótkim kontaktem z małym płomieniem, gdy nie ma istotnego zagrożenia ciepłem. Jeżeli występuje także ciepło, właściwa jest EN ISO 11612.

Norma dzieli materiały na trzy indeksy:

Indeks 1 — płomień się nie rozprzestrzenia, brak płonących szczątków i żarzenia, ale w materiale może powstać dziura (najniższy poziom);
Indeks 2 — jak wyżej, bez powstawania dziur;
Indeks 3 — jak indeks 2, a płomień gaśnie w czasie krótszym niż 2 sekundy (najwyższy poziom).

Materiałów o indeksie 1 nie nosi się bezpośrednio na skórze. Odzież z indeksem 1 — typowo kurtki przeciwdeszczowe i ostrzegawcze — zakłada się na odzież o indeksie co najmniej 2 albo zgodną z EN ISO 11611 lub EN ISO 11612. Kurtka z indeksem 1 nie jest więc samodzielną ochroną przed płomieniem.

Czy odzież trudnopalna chroni przed łukiem elektrycznym?

Tylko wtedy, gdy ma potwierdzoną zgodność z EN 61482-2:2020. Sama norma EN ISO 11612 nie obejmuje łuku elektrycznego.

Ochronę przed łukiem opisuje się na dwa sposoby:

Klasa APC (metoda komorowa, IEC 61482-1-2) — APC 1 odpowiada badaniu prądem 4 kA, APC 2 — prądem 7 kA; czas trwania łuku wynosi 500 ms w obu klasach.
Wartość w cal/cm² (metoda łuku otwartego, IEC 61482-1-1) — ELIM to najwyższa energia bez oparzenia drugiego stopnia i bez dziur w materiale (instrukcja Portwest); ATPV i EBT odnoszą się do 50-procentowego ryzyka oparzenia lub przerwania materiału, dlatego ELIM jest niższe (opracowanie producenta Fristads).

Wymagania tej normy nie dotyczą porażenia prądem — przed porażeniem chronią środki zgodne z normami obejmującymi to zagrożenie, z którymi odzież łukoochronną można łączyć. Dobór klasy do instalacji i resztę wyposażenia elektryka omawiamy w poradniku BHP w energetyce — ochrona przed łukiem elektrycznym.

Kiedy do trudnopalności trzeba dodać EN 1149-5 lub EN 13034?

EN 1149-5:2018 dodaje się tam, gdzie występuje atmosfera wybuchowa, a EN 13034:2005+A1:2009 — tam, gdzie pracownik może zostać ochlapany niewielką ilością ciekłych chemikaliów.

EN 1149-5 — odzież rozpraszająca ładunki

Przepis wymaga ubioru, który nie przyczynia się do wyładowań elektrostatycznych mogących wywołać zapłon, ale nie wskazuje normy. EN 1149-5:2018 jest normą zharmonizowaną z rozporządzeniem (UE) 2016/425 — zgodność z nią to sposób wykazania tej cechy, a nie obowiązek z rozporządzenia. Odzież działa tylko jako część uziemionego układu. Z instrukcji producenta wynikają cztery zasady:

opór elektryczny między osobą a ziemią powinien być mniejszy niż 10⁸ Ω — osiąga się to na przykład przez odpowiednie obuwie;
odzieży nie rozpina się i nie zdejmuje w atmosferze wybuchowej;
odzież rozpraszająca ładunki musi przez cały czas zakrywać warstwy, które takich właściwości nie mają — także przy schylaniu;
właściwości mogą pogorszyć rozdarcia, zużycie, pranie i zanieczyszczenia.

EN 13034 — typ 6 i typ PB [6]

Norma określa minimalne wymagania dla odzieży o ograniczonej skuteczności ochrony przed ciekłymi chemikaliami: lekkie rozpylenia, ciekłe aerozole, małe odpryski pod niskim ciśnieniem. Typ 6 to kombinezon badany jako całość. Typ PB [6] to częściowa ochrona ciała — na przykład fartuch lub kurtka — której nie bada się jako całego kombinezonu. Niezwilżalność wynika z obróbki materiału, więc zapytaj dostawcę, jak pranie wpływa na tę cechę.

Tkanina inherentnie trudnopalna czy z wykończeniem — czym się różnią?

W tkaninie inherentnie trudnopalnej odporność na płomień jest cechą samego włókna. W tkaninie z wykończeniem trudnopalnym nadaje ją obróbka materiału. W obu przypadkach liczbę prań i sposób konserwacji podaje wszywka konkretnego modelu.

Przykładem pierwszej grupy jest dzianina Modaflame Knit (np. t-shirt Portwest FR11): 60% modakrylu, 39% bawełny i 1% włókna węglowego. Producent deklaruje, że jej wrodzone właściwości ognioodporne nie ulegają pogorszeniu w wyniku prania.

Żadna z technologii nie jest „lepsza” z definicji. O przydatności decydują kody i klasy na etykiecie, gramatura, sposób prania w zakładzie i komfort. Porównanie dwóch linii jednego producenta znajdziesz we wpisie Bizflame czy Modaflame, a przegląd modeli — na stronach linii Portwest Modaflame, Portwest Bizflame i spawalniczej Portwest Bizweld. ventabe bhp jest autoryzowanym dystrybutorem Portwest.

Co nosić pod odzieżą trudnopalną?

Pod odzież chroniącą przed łukiem elektrycznym nie zakłada się bielizny ani koszul z materiałów, które topią się pod wpływem łuku — w szczególności z poliamidu, poliestru i włókien akrylowych. Tak stanowi instrukcja użytkowania producenta odzieży łukoochronnej.

Polskie przepisy nie zawierają osobnego wymogu „bielizny trudnopalnej”. Wynika on z instrukcji producenta, którą pracodawca ma obowiązek stosować: środki ochrony indywidualnej używa się zgodnie z przeznaczeniem, instrukcją BHP i instrukcją producenta (załącznik nr 2 § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów BHP). Jeśli ocena ryzyka obejmuje łuk elektryczny lub stopiony metal, zaplanuj pierwszą warstwę z tej samej grupy wyrobów — np. T-shirty trudnopalne.

Druga zasada: komplet musi zakrywać całe ciało. Bluzę nosi się ze spodniami, a górna część ma zachodzić na dolną także przy schylaniu i podnoszeniu rąk. Odzież zakłada się w pełni zapiętą.

Jak pranie wpływa na właściwości trudnopalne?

Liczbę prań i sposób konserwacji podaje wszywka konkretnego modelu — to ona, a nie ogólna zasada, wyznacza granicę. Producent zaznacza przy tym, że dopuszczalna liczba prań nie jest jedynym czynnikiem wpływającym na okres użytkowania.

Z instrukcji użytkowania Portwest wynika kilka reguł, które warto przenieść do instrukcji stanowiskowej:

odzieży nie pierze się w warunkach domowych — ze względu na ryzyko skażenia;
odzież zabrudzona może mieć mniejsze właściwości ochronne; nie używa się odzieży zanieczyszczonej smarem, olejem ani łatwopalnymi cieczami;
zamoczenie, wilgoć i pot zmniejszają efekt izolacyjny;
uszkodzoną odzież natychmiast naprawia się lub wymienia;
odzież wycofuje się m.in. po osiągnięciu maksymalnej liczby prań, przy rozerwaniu lub wyblaknięciu materiału, przypaleniu albo trwałym zabrudzeniu;
modele przeznaczone do prania przemysłowego mają na wszywce oznaczenie badania według EN ISO 15797.

Po stronie pracodawcy leży zapewnienie prania, konserwacji i naprawy środków ochrony indywidualnej oraz tego, by zachowały właściwości ochronne (art. 237⁹ § 2 Kodeksu pracy). Ogólne zasady opisujemy w przewodniku jak prać i konserwować odzież roboczą.

Checklista: co sprawdzić przed zakupem odzieży trudnopalnej

Wypisz z oceny ryzyka zagrożenia cieplne: płomień, ciepło promieniowania, ciepło kontaktowe, rodzaj stopionego metalu, łuk elektryczny.
Sprawdź, czy stanowisko leży w strefie zagrożonej wybuchem i czy występują ciekłe chemikalia.
Przypisz do każdego zagrożenia normę i wymagany kod, klasę lub indeks.
Poproś dostawcę o instrukcję producenta i deklarację zgodności UE; porównaj normy z rokiem wydania z etykietą.
Sprawdź kategorię środka ochrony indywidualnej w deklaracji — przy kategorii III obok znaku CE widnieje numer jednostki notyfikowanej.
Ustal, czy komplet (góra i dół) zakrywa całe ciało i co pracownik nosi pod spodem.
Porównaj maksymalną liczbę prań z wszywki ze sposobem prania w zakładzie.
Dobierz pozostałe elementy: rękawice, obuwie, ochronę głowy i twarzy.
Zapisz w instrukcji BHP sposób używania, kontroli i kryteria wycofania.

Typowe błędy przy doborze odzieży trudnopalnej

Kupowanie „odzieży FR” bez kodów. Skrót FR nie mówi, przed czym odzież chroni.
Kurtka z indeksem 1 jako jedyna ochrona. Indeks 1 według EN ISO 14116 wymaga pod spodem odzieży z indeksem co najmniej 2 albo zgodnej z EN ISO 11611 lub EN ISO 11612.
Używanie zatłuszczonej odzieży. Producent zabrania używania odzieży zanieczyszczonej smarem, olejem lub łatwopalnymi cieczami.

Podstawa prawna i źródła

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. — Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 1245) — art. 226 pkt 1, art. 237⁶ § 1 i 3, art. 237⁸ § 1, art. 237⁹ § 1 i 2 — tekst jednolity w ISAP.
Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) — załącznik nr 2 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem z 4 listopada 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 2088): § 1, § 3 ust. 3, § 4 ust. 2, § 5, § 6, tabela nr 2 — tekst zmiany w ISAP.
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie minimalnych wymagań, dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, związanych z możliwością wystąpienia w miejscu pracy atmosfery wybuchowej (Dz.U. z 2010 r. Nr 138, poz. 931) — § 10 ust. 3 — tekst w ISAP.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/425 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie środków ochrony indywidualnej — art. 17 ust. 3, załącznik I (kategoria III lit. e) — tekst w EUR-Lex.
Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2026/1279 z dnia 12 czerwca 2026 r. w sprawie norm zharmonizowanych dla środków ochrony indywidualnej — pozycje EN 1149-5:2018, EN 13034:2005+A1:2009, EN 61482-2:2020 — tekst w EUR-Lex.
Fristads — opis normy IEC 61482-2 (ELIM, ATPV, EBT, APC) — fristads.com.
EVS (Estonian Centre for Standardisation and Accreditation) — karty norm EVS-EN ISO 11612:2015, EVS-EN ISO 11611:2015, EVS-EN ISO 14116:2015 — evs.ee.
Portwest — instrukcje użytkowania odzieży ochronnej 117-USP (EN ISO 14116, EN 1149-5), 118-USP (IEC 61482-2), 119-USP (EN ISO 11612, EN ISO 11611, EN 1149-5) i 133-USP (EN 13034), dostępne na kartach produktów w serwisie portwest.com.
Normy: EN ISO 11612:2015, EN ISO 11611:2015, EN ISO 14116:2015, EN 1149-5:2018, EN 61482-2:2020, EN 13034:2005+A1:2009, EN ISO 15797.

Najczęstsze pytania

Czy odzież trudnopalna jest niepalna?

Nie. Odzież trudnopalna ogranicza rozprzestrzenianie płomienia: po krótkim kontakcie z ogniem nie podtrzymuje palenia i nie tworzy płonących szczątków. Nie oznacza to odporności na dowolnie długie działanie ognia. Zakres ochrony opisują kody normy EN ISO 11612:2015 lub indeks normy EN ISO 14116:2015 podane na etykiecie i w instrukcji producenta.

Czy odzież trudnopalna to środek ochrony indywidualnej kategorii III?

To zależy od zagrożenia, przed którym chroni model. Rozporządzenie (UE) 2016/425 zalicza do kategorii III ochronę przed środowiskiem o wysokiej temperaturze, porównywalnym z działaniem powietrza o temperaturze co najmniej 100°C (załącznik I, kategoria III lit. e). Kategorię konkretnego modelu podaje producent w deklaracji zgodności UE — modele Portwest FR11, FR41 i FR50 mają kategorię III.

Czy pracownik może używać własnej odzieży trudnopalnej?

Odzież trudnopalna jest środkiem ochrony indywidualnej, a nie odzieżą roboczą. Dostarcza ją nieodpłatnie pracodawca (art. 237⁶ § 1 Kodeksu pracy) i pozostaje ona jego własnością (art. 237⁸ § 2). Możliwość używania własnej odzieży za ekwiwalentem Kodeks pracy przewiduje wyłącznie dla odzieży i obuwia roboczego (art. 237⁷ § 2 i 4).

Czy do spawania wystarczy odzież z normą EN ISO 11612?

Do spawania i procesów pokrewnych przeznaczona jest norma EN ISO 11611:2015, która dzieli odzież na klasę 1 i klasę 2 według ilości odprysków i promieniowania cieplnego. Wiele modeli ma obie normy jednocześnie. Jeśli na etykiecie jest tylko EN ISO 11612, producent nie potwierdził przydatności do spawania — wybierz model z klasą EN ISO 11611 dopasowaną do techniki.

Czy fartuch trudnopalny zastępuje kombinezon?

Fartuch chroni tylko część ciała. Fartuch zgodny z EN 13034:2005+A1:2009 jest częściową ochroną ciała typu PB [6] przed ciekłymi chemikaliami i nie jest badany jako cały kombinezon. Przy spawaniu, kuciu i odlewaniu tabela nr 2 załącznika nr 2 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów BHP wymienia fartuch ochronny i getry jako przykład ochrony tułowia i kończyn dolnych. O tym, czy częściowa ochrona wystarczy, decyduje ocena ryzyka dla konkretnej czynności.

Czy na odzież trudnopalną można naszyć logo firmy?

Instrukcja Portwest dla odzieży rozpraszającej ładunki według EN 1149-5 stanowi, że takiej odzieży nie wolno zmieniać ani oznakowywać dodatkowymi wszywkami, etykietami lub logiem. Przed znakowaniem odzieży trudnopalnej lub antyelektrostatycznej zapytaj dostawcę o rozwiązanie dopuszczone przez producenta dla danego modelu. Ta sama instrukcja zakazuje przyczepiania do odzieży elementów metalowych w warunkach zagrożenia wybuchem.

Jak często wymieniać odzież trudnopalną?

Przepisy nie podają terminu. Środki ochrony indywidualnej wymienia się zgodnie ze wskazaniami producenta lub przy utracie właściwości ochronnych, a ich stan okresowo sprawdza się i dokumentuje (załącznik nr 2 § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów BHP). W praktyce granicę wyznaczają maksymalna liczba prań z wszywki oraz uszkodzenia: rozdarcia, przypalenia, trwałe zabrudzenia.

Podsumowanie

Odzież trudnopalna jest wymagana wtedy, gdy wskazuje na to ocena ryzyka — ogólne przepisy BHP nie podają listy zawodów ani numeru normy. Dobór zaczyna się od zagrożenia: płomień i ciepło to EN ISO 11612, spawanie — EN ISO 11611, sam mały płomień — EN ISO 14116, łuk elektryczny — EN 61482-2, atmosfera wybuchowa — dodatkowo EN 1149-5, rozbryzgi chemikaliów — EN 13034. O skuteczności w użytkowaniu decydują warstwa pod spodem, komplet zakrywający ciało i pranie zgodne z wszywką.

Kompletujesz odzież trudnopalną dla zakładu? Zobacz kategorię odzież trudnopalna i multiochronna w ventabe bhp albo wyślij listę stanowisk przez formularz wyceny — odpowiadamy w 24 h. Wydania odzieży i terminy wymiany możesz prowadzić w SafeDesk.pl.