Odzież robocza dla przemysłu spożywczego

Autor: Zespół ekspertów ventabe bhp · Zaktualizowano: 16 października 2026

Odzież robocza w przemyśle spożywczym i gastronomii ma jeden wymóg zapisany w prawie: każda osoba pracująca w styczności z żywnością nosi odpowiednie, czyste i — gdzie stosowne — ochronne okrycie wierzchnie (rozporządzenie (WE) nr 852/2004, załącznik II, rozdział VIII pkt 1). Kolory, kroje, nakrycia głowy i częstotliwość wymiany zakład ustala sam w ramach dobrych praktyk higienicznych i HACCP.

Poniżej rozdzielamy to, co jest przepisem, od tego, co jest zaleceniem lub standardem branżowym — i pokazujemy, jak przełożyć jedno i drugie na zamówienie odzieży. Stan prawny na 13 października 2026 r.

Jakie przepisy regulują odzież roboczą w przemyśle spożywczym i gastronomii?

Podstawą jest rozporządzenie (WE) nr 852/2004 w sprawie higieny środków spożywczych, stosowane bezpośrednio w całej Unii. Polska ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie zawiera własnego przepisu o odzieży — w art. 59 ust. 1 zobowiązuje zakłady do przestrzegania wymagań higienicznych tego rozporządzenia.

Dla osoby odpowiedzialnej za zakupy liczy się pięć przepisów:

Okrycie wierzchnie — „odpowiednie, czyste i, gdzie stosowne, ochronne” oraz wysoki stopień czystości osobistej (załącznik II, rozdział VIII pkt 1 rozporządzenia 852/2004).
Przebieralnie — w miarę potrzeby muszą być zapewnione odpowiednie warunki do przebierania się przez personel (załącznik II, rozdział I pkt 9).
HACCP — podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze opracowują, wykonują i utrzymują stałą procedurę lub procedury na podstawie zasad HACCP (art. 5 ust. 1). To w analizie zagrożeń zakład rozstrzyga, jaka odzież jest „odpowiednia” w której strefie.
Szkolenie — personel pracujący z żywnością jest nadzorowany lub szkolony w sprawach higieny odpowiednio do charakteru pracy (załącznik II, rozdział XII pkt 1); dokumentację szkoleń przechowuje się w aktach osobowych (art. 59 ust. 3 i 4 ustawy).
Orzeczenie lekarskie — osoba pracująca w styczności z żywnością powinna uzyskać orzeczenie do celów sanitarno-epidemiologicznych (art. 59 ust. 2 ustawy).

Do tego dochodzi Kodeks pracy. Pracodawca dostarcza nieodpłatnie odzież i obuwie robocze m.in. wtedy, gdy wymagają tego względy technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy (art. 237⁷ § 1 pkt 2). W zakładzie spożywczym wymaganie sanitarne wynika wprost z rozporządzenia 852/2004 — odzież robocza jest więc obowiązkiem pracodawcy, a nie sprawą pracownika.

Co jest obowiązkiem, a co dobrą praktyką higieniczną?

Obowiązkiem jest czyste i odpowiednie okrycie wierzchnie. Nakrycia głowy, kolory stref, liczba kieszeni i rękawice jednorazowe to zalecenia — zapisane m.in. w wytycznych Komisji Europejskiej z 2022 r. — które stają się wiążące w zakładzie dopiero wtedy, gdy wpisze je do własnych procedur.

Zagadnienie	Co mówi źródło	Ranga
Czysta, odpowiednia odzież wierzchnia	„nosić odpowiednie, czyste i, gdzie stosowne, ochronne okrycie wierzchnie” — rozporządzenie 852/2004, zał. II rozdz. VIII pkt 1	przepis UE
Warunki do przebierania się	„w miarę potrzeby” — zał. II rozdz. I pkt 9	przepis UE
Nieodpłatna odzież i obuwie robocze	art. 237⁷ § 1 pkt 2 Kodeksu pracy	ustawa
Czepki na włosy, siatki na brodę	„należy rozważyć stosowanie” — zawiadomienie Komisji 2022/C 355/01, zał. I pkt 3.11 lit. c	wytyczne Komisji
Odzież z minimalną liczbą kieszeni, bez biżuterii i zegarków	tamże, pkt 3.11 lit. c	wytyczne Komisji
Różne kolory odzieży w strefach o różnym ryzyku mikrobiologicznym	„zaleca się” — tamże, pkt 3.11 lit. c	wytyczne Komisji
Rękawice jednorazowe	„mogą być skuteczne” przy żywności gotowej do spożycia; używa się ich raz i zmienia między zadaniami — pkt 3.11 lit. b	wytyczne Komisji
Rozdzielenie odzieży osobistej, czystej roboczej i brudnej roboczej	„należy zapewniać możliwość łatwego odseparowania” — pkt 3.1 lit. g	wytyczne Komisji
Odzież ochronna a toaleta	„zaleca się, aby nie nosić odzieży ochronnej podczas korzystania z toalet” — pkt 3.11 lit. d	wytyczne Komisji
Odzież dla odwiedzających	odwiedzający powinni myć ręce i nosić odzież ochronną zapewnioną przez zakład — pkt 3.11 lit. g	wytyczne Komisji
Wytwarzanie, dobór, użytkowanie i pranie odzieży roboczej	DIN 10524:2020-06 „Higiena żywności — Odzież robocza w zakładach spożywczych”	norma niemiecka, dobrowolna

Wytyczne Komisji nie są aktem wiążącym, ale opisują, jak rozumieć ogólne sformułowania rozporządzenia. Zakład, który wpisał je do instrukcji higienicznych, powinien stosować je konsekwentnie. Osobną warstwą są standardy wymagane przez odbiorców w umowach — ich treść trzeba sprawdzić w aktualnym wydaniu danego standardu.

Czy przepisy wymagają białej odzieży i kolorów dla stref?

Nie. Ani rozporządzenie 852/2004, ani polska ustawa nie wskazują koloru odzieży. Wytyczne Komisji Europejskiej zalecają jedynie, aby w obszarach o różnym ryzyku mikrobiologicznym pracownicy nosili odzież lub jej elementy w różnych kolorach.

Kodowanie kolorami jest więc narzędziem organizacyjnym: pozwala od razu zauważyć, że osoba ze strefy surowca weszła do strefy wyrobu gotowego. Paletę ustala zakład. Przy zamawianiu wystarczy trzymać się trzech zasad:

przypisz kolor do strefy, nie do stanowiska — zmiana obsady nie wymusi wtedy wymiany odzieży;
zapisz przypisanie w instrukcji higienicznej i w planie zakładu;
przewidź osobny kolor dla utrzymania ruchu i dla odwiedzających.

Niemiecka norma DIN 10524 (aktualne wydanie 2020-06) idzie dalej: według opisu wydawcy zawiera wskazówki dotyczące wytwarzania, doboru, użytkowania i ponownego przygotowania do użycia odzieży roboczej w zakładach spożywczych, z uwzględnieniem wymagań danego stanowiska pracy. Jest dobrowolna i w Polsce nie ma mocy przepisu. Jeśli powołuje się na nią odbiorca lub audytor, poproś producenta odzieży o pisemne potwierdzenie, że dany komplet spełnia wymagania tej normy.

Z czego składa się odzież robocza dla przemysłu spożywczego?

Z okrycia wierzchniego zakrywającego odzież własną, nakrycia głowy, obuwia i — zależnie od analizy zagrożeń — rękawic oraz fartucha. Każdy element ma chronić żywność przed zanieczyszczeniem przez człowieka, a część z nich także pracownika.

Element	Po co	Na co zwrócić uwagę przy zamówieniu
Bluzy i kurtki, tuniki	zakrycie odzieży własnej	liczba i położenie kieszeni, rodzaj zapięcia, kolor zgodny z planem stref, dopuszczalna temperatura prania z wszywki
Spodnie	komplet z bluzą w tej samej strefie	te same kryteria co dla bluzy; rozmiarówka dla całej załogi
Fartuchy	dodatkowa warstwa przy pracy mokrej lub brudzącej	czy fartuch jest zmywalny, czy przeznaczony do prania; przy pracy nożem — czy ma chronić przed przecięciem
Czepki, siatki na brodę i inne akcesoria	zatrzymanie włosów	pełne zakrycie włosów; jednorazowe czy do prania
Rękawice	ochrona żywności, a przy nożach, chemii i zimnie — także rąk	dopuszczenie do kontaktu z żywnością i — jeśli chronią pracownika — oznakowanie CE
Obuwie	ochrona przed poślizgnięciem, wilgocią, urazem	klasa obuwia i odporność na poślizg dobrane w ocenie ryzyka

Odzież higieniczna i środki ochrony indywidualnej to dwa różne porządki. Bluza i czepek chronią produkt. Rękawica odporna na przecięcie przy odkostnianiu albo odzież do pracy w chłodni chronią człowieka i podlegają rozporządzeniu (UE) 2016/425. Tabela nr 2 w załączniku nr 2 do rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów BHP wymienia przemysł spożywczy m.in. przy rękawicach do pracy mechanicznej (częste cięcie ręcznym nożem), ochronie przedramion (cięcie i odkostnianie mięsa), fartuchach ochronnych oraz odzieży i obuwiu chroniących przed niską temperaturą. Organizację pracy w zimnie opisujemy w poradniku praca w chłodni i mroźni.

Jakie rękawice można stosować do kontaktu z żywnością?

Takie, które spełniają rozporządzenie (WE) nr 1935/2004: w normalnych lub możliwych do przewidzenia warunkach użytkowania ich składniki nie mogą migrować do żywności w ilościach zagrażających zdrowiu, zmieniających skład żywności w sposób niemożliwy do przyjęcia lub pogarszających jej cechy organoleptyczne (art. 3 ust. 1).

Co sprawdzić w dokumentach dostawcy:

Oznakowanie. Do wyrobów, które nie weszły jeszcze w kontakt z żywnością, dołącza się informację „do kontaktu z żywnością”, wskazówki użycia albo symbol, którego wzór zawiera załącznik II rozporządzenia 1935/2004 (art. 15 ust. 1 lit. a).
Deklaracja zgodności. Rozporządzenie nie zna „atestu”. Dokumentem jest pisemna deklaracja zgodności, wymagana tam, gdzie przewidują ją środki szczególne dla danego materiału (art. 16 ust. 1).
Tworzywa sztuczne. Dla wyrobów z tworzyw sztucznych takiej deklaracji wymaga rozporządzenie (UE) nr 10/2011: udostępnia się ją na etapach obrotu innych niż sprzedaż detaliczna (art. 15 ust. 1). Limit migracji globalnej wynosi 10 mg na dm² powierzchni kontaktu z żywnością (art. 12 ust. 1).
Kauczuk. Rozporządzenie 10/2011 nie obejmuje kauczuku ani silikonów (art. 2 ust. 2). Dla rękawic gumowych zapytaj dostawcę, na jakiej podstawie potwierdza zgodność z art. 3 rozporządzenia 1935/2004 i dla jakich rodzajów żywności.
Dobra praktyka produkcyjna. Materiały do kontaktu z żywnością wytwarza się zgodnie z zasadami GMP z rozporządzenia (WE) nr 2023/2006.

Rękawice nie zastępują mycia rąk. Wytyczne Komisji wskazują, że rękawic jednorazowych używa się tylko raz i zmienia je między zadaniami, a ręce myje się dokładnie przed ich użyciem i po nim. Modele znajdziesz w kategoriach rękawice do kontaktu z żywnością i rękawice jednorazowe.

Jeśli rękawica ma jednocześnie chronić pracownika — przed przecięciem, środkami myjącymi lub zimnem — jest środkiem ochrony indywidualnej i musi mieć oznakowanie CE oraz deklarację zgodności UE według rozporządzenia 2016/425. Wtedy potrzebne są oba komplety dokumentów.

Jakie obuwie do kuchni i zakładu spożywczego?

Przepisy higieniczne nie opisują obuwia — dobiera się je w ocenie ryzyka zawodowego. Tam, gdzie nie ma zagrożenia urazem palców, wystarcza obuwie zawodowe według EN ISO 20347:2022; tam, gdzie mogą spaść ciężkie przedmioty lub jeżdżą wózki, potrzebne jest obuwie bezpieczne z podnoskiem według EN ISO 20345:2022.

Na mokrych i tłustych posadzkach kluczowa jest odporność na poślizg. Według zestawienia niemieckiego ubezpieczenia wypadkowego DGUV w normach obuwniczych z 2022 r. (w tym EN ISO 20345:2022 i EN ISO 20347:2022) odporność na poślizg na płytce ceramicznej z roztworem laurylosiarczanu sodu (detergentu) jest wymaganiem podstawowym, a pozytywny wynik dodatkowego, opcjonalnego badania na płytce ceramicznej z gliceryną oznacza się symbolem SR. Oznaczenia SRA, SRB i SRC pochodzą z wydań norm z lat 2011–2012. Przy posadzkach mokrych i tłustych sprawdź więc, czy obuwie ma symbol SR. Klasy obuwia bez podnoska wyjaśniamy we wpisie obuwie zawodowe EN ISO 20347.

Kto pierze odzież roboczą w zakładzie spożywczym?

Pranie odzieży roboczej zapewnia pracodawca (art. 237⁹ § 2 Kodeksu pracy). Jeżeli nie może tego zrobić, pranie może wykonywać pracownik — pod warunkiem wypłaty ekwiwalentu w wysokości poniesionych kosztów (art. 237⁹ § 3).

Wyjątek dotyczy odzieży skażonej środkami chemicznymi, promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi: przechowuje się ją wyłącznie w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę, a powierzanie jej prania pracownikowi jest niedopuszczalne (art. 237¹⁰). Czy dotyczy to danego stanowiska, rozstrzyga ocena ryzyka.

Przepisy nie podają temperatury prania ani tego, jak często zmieniać odzież. Zakład ustala to w procedurach higienicznych, a granicę techniczną wyznacza wszywka producenta. Przy planowaniu liczby kompletów weź pod uwagę:

jak często odzież ma być zmieniana w danej strefie;
ile trwa obieg prania;
rezerwę na nowych pracowników, odwiedzających i zabrudzenia w trakcie zmiany.

Zasady rozliczania opisujemy we wpisie ekwiwalent za pranie odzieży roboczej, a wzór dokumentu — w poradniku tabela przydziału odzieży roboczej.

Czy gastronomia ma takie same wymagania jak zakład produkcyjny?

Tak co do zasady: restauracja, stołówka i catering są przedsiębiorstwami spożywczymi i podlegają tym samym ogólnym wymaganiom higieny z załącznika II rozporządzenia 852/2004 oraz obowiązkowi procedur opartych na HACCP.

Różni się skala. Dokumentacja HACCP ma być proporcjonalna do charakteru i rozmiaru przedsiębiorstwa (art. 5 ust. 2 lit. g), a wytyczne Komisji 2022/C 355/01 omawiają elastyczność we wdrażaniu dobrych praktyk higienicznych i procedur HACCP w niektórych przedsiębiorstwach spożywczych. Polska ustawa nie wprowadza dla gastronomii odrębnych wymagań higienicznych — odsyła do rozporządzenia 852/2004 (art. 59 ust. 1). W praktyce mała kuchnia potrzebuje krótkiej, ale spójnej instrukcji: jaka odzież, gdzie się ją zakłada, kto ją pierze i co nosi osoba wchodząca z zewnątrz.

Checklista zakupowa: odzież robocza dla przemysłu spożywczego i gastronomii

Wypisz strefy zakładu i ich ryzyko higieniczne według własnej analizy HACCP.
Przypisz do stref kolory i elementy odzieży; zapisz to w instrukcji higienicznej.
Ustal wymagania wobec kroju: kieszenie, zapięcia, długość rękawa.
Sprawdź wszywki: temperatura prania i sposób konserwacji zgodne z obiegiem prania w zakładzie.
Policz komplety na osobę — częstotliwość zmiany, czas obiegu prania, rezerwa.
Dla rękawic do żywności zażądaj deklaracji zgodności i sprawdź oznakowanie „do kontaktu z żywnością”.
Dla rękawic, fartuchów i obuwia chroniących pracownika sprawdź oznakowanie CE i deklarację zgodności UE.
Dobierz obuwie do posadzki i zagrożeń: klasa, symbol SR, ewentualnie podnosek.
Przewidź odzież dla odwiedzających i służb zewnętrznych.
Wpisz odzież i obuwie do tabeli przydziału wraz z przewidywanym okresem użytkowania (art. 237⁸ § 1 Kodeksu pracy).

Typowe błędy

Żądanie „atestu” na rękawice. Rozporządzenie 1935/2004 przewiduje pisemną deklarację zgodności; dla wyrobów z tworzyw sztucznych wymaga jej rozporządzenie 10/2011.
Przedstawianie zaleceń jako przepisów. Kolor biały, codzienna zmiana czy konkretna temperatura prania nie wynikają z prawa — wynikają z procedur zakładu.
Kolory bez instrukcji. Kodowanie działa tylko wtedy, gdy jest spisane i egzekwowane.
Rękawice zamiast mycia rąk. Wytyczne Komisji każą zmieniać rękawice jednorazowe między zadaniami i myć ręce przed ich użyciem i po nim — właśnie po to, by zapobiec zanieczyszczeniu krzyżowemu.
Brak odzieży dla gości. Według wytycznych Komisji odwiedzający powinni nosić odpowiednią odzież ochronną zapewnioną przez zakład — dotyczy to także serwisanta i audytora.
Mylenie odzieży higienicznej ze środkami ochrony indywidualnej. Bluza chroni produkt; rękawica odporna na przecięcie chroni człowieka i wymaga innych dokumentów.

Podstawa prawna i źródła

Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych — art. 4 ust. 2, art. 5, załącznik II: rozdział I pkt 9, rozdział VIII, rozdział XII — wersja skonsolidowana z 24.03.2021 w EUR-Lex.
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1448 ze zm.) — art. 59 — tekst jednolity w ISAP.
Zawiadomienie Komisji w sprawie wytycznych dotyczących wdrażania systemów zarządzania bezpieczeństwem żywności obejmujących dobre praktyki higieniczne i procedury oparte na zasadach HACCP (2022/C 355/01, Dz.Urz. UE C 355 z 16.9.2022) — załącznik I pkt 3.1 i 3.11 — tekst w EUR-Lex.
Rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością — art. 3, 15, 16, załącznik II — wersja skonsolidowana z 27.03.2021 w EUR-Lex.
Rozporządzenie Komisji (UE) nr 10/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością — art. 2, 12, 15 — wersja skonsolidowana z 14.07.2026 w EUR-Lex.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2023/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie dobrej praktyki produkcyjnej w odniesieniu do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością — wersja skonsolidowana z 16.03.2025 w EUR-Lex.
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. — Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 1245) — art. 237⁷ § 1, art. 237⁸ § 1, art. 237⁹ § 2 i 3, art. 237¹⁰ — tekst jednolity w ISAP.
Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) — załącznik nr 2, tabela nr 2, w brzmieniu z Dz.U. z 2021 r. poz. 2088 — tekst zmiany w ISAP.
Rozporządzenie (UE) 2016/425 w sprawie środków ochrony indywidualnej oraz decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2026/1279 (EN ISO 20345:2022 i EN ISO 20347:2022 z poprawkami A1:2024) — tekst decyzji w EUR-Lex.
DGUV, Fachbereich Persönliche Schutzausrüstungen, Sachgebiet Fußschutz — „Welche Anforderungen beinhalten die Kurzzeichen?” (odporność na poślizg i symbol SR w normach obuwniczych z 2022 r.) — dguv.de.
DIN 10524:2020-06 Lebensmittelhygiene — Arbeitsbekleidung in Lebensmittelbetrieben — karta normy z opisem zakresu w serwisie wydawcy (DIN Media).

Najczęstsze pytania

Czy odzież w zakładzie spożywczym musi być biała?

Nie. Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 wymaga okrycia wierzchniego odpowiedniego i czystego, bez wskazania koloru. Wytyczne Komisji Europejskiej 2022/C 355/01 zalecają natomiast różne kolory odzieży w obszarach o różnym ryzyku mikrobiologicznym — o palecie decyduje zakład i zapisuje ją w swoich procedurach higienicznych.

Czy kucharz musi nosić nakrycie głowy?

Przepis nie wymienia nakrycia głowy wprost — wymaga odpowiedniego, czystego okrycia wierzchniego (rozporządzenie 852/2004, załącznik II, rozdział VIII pkt 1). Wytyczne Komisji 2022/C 355/01 (załącznik I pkt 3.11 lit. c) wskazują, że należy rozważyć stosowanie czepków na włosy i siatek na brodę. Jeżeli analiza zagrożeń w zakładzie uznaje włosy za możliwe zanieczyszczenie fizyczne, nakrycie głowy powinno znaleźć się w instrukcji higienicznej.

Czy rękawice jednorazowe są obowiązkowe przy pracy z żywnością?

Nie ma takiego przepisu. Według wytycznych Komisji rękawice jednorazowe używane w sposób higieniczny mogą skutecznie zapobiegać zanieczyszczeniom krzyżowym przy żywności gotowej do spożycia. Warunkiem jest używanie ich tylko raz, zmiana między zadaniami oraz mycie rąk przed założeniem i po zdjęciu. Podstawą higieny pozostaje mycie rąk.

Czy pracownik gastronomii może pracować we własnym ubraniu?

Kodeks pracy pozwala pracodawcy ustalić stanowiska, na których pracownicy — za swoją zgodą — używają własnej odzieży i obuwia roboczego spełniających wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy, za ekwiwalentem pieniężnym uwzględniającym ich aktualne ceny (art. 237⁷ § 2 i 4). Nie dotyczy to m.in. stanowisk z bezpośrednią obsługą maszyn i innych urządzeń technicznych (§ 3). Własna odzież nie zwalnia z wymogu rozporządzenia 852/2004: okrycie wierzchnie musi być odpowiednie i czyste, a odpowiada za to podmiot prowadzący zakład.

Czy odzież robocza dla przemysłu spożywczego jest środkiem ochrony indywidualnej?

Zwykle nie. Bluza, spodnie, tunika czy czepek chronią żywność, a nie pracownika, więc nie podlegają rozporządzeniu (UE) 2016/425 i nie mają oznakowania CE. Środkami ochrony indywidualnej są natomiast elementy chroniące człowieka: rękawice odporne na przecięcie, rękawice chroniące przed środkami myjącymi, odzież do chłodni czy obuwie bezpieczne.

Co to jest DIN 10524 i czy obowiązuje w Polsce?

DIN 10524 to niemiecka norma „Higiena żywności — Odzież robocza w zakładach spożywczych”; aktualne wydanie pochodzi z czerwca 2020 r. Według opisu wydawcy zawiera wskazówki dotyczące wytwarzania, doboru, użytkowania i ponownego przygotowania do użycia odzieży roboczej, z uwzględnieniem wymagań danego stanowiska. W Polsce nie ma mocy przepisu — można ją stosować dobrowolnie, na przykład gdy powołuje się na nią odbiorca.

Ile kompletów odzieży potrzeba na jednego pracownika?

Przepisy nie podają liczby. Wynika ona z trzech wielkości ustalanych w zakładzie: jak często odzież jest zmieniana w danej strefie, ile dni trwa obieg prania i jaka rezerwa jest potrzebna na zabrudzenia oraz nowych pracowników. Przewidywany okres użytkowania odzieży roboczej ustala pracodawca (art. 237⁸ § 1 Kodeksu pracy).

Podsumowanie

Prawo wymaga od zakładu spożywczego i lokalu gastronomicznego odzieży odpowiedniej i czystej oraz procedur opartych na HACCP — resztę, czyli kolory stref, nakrycia głowy, kroje i obieg prania, zakład ustala sam i zapisuje w instrukcjach higienicznych. Dla rękawic do żywności dokumentem jest pisemna deklaracja zgodności przewidziana w rozporządzeniu 1935/2004 (dla tworzyw sztucznych wymagana rozporządzeniem 10/2011), a dla elementów chroniących pracownika — oznakowanie CE i deklaracja zgodności UE.

Kompletujesz odzież dla zakładu lub kuchni? Zobacz kategorię odzież dla przemysłu spożywczego w ventabe bhp albo prześlij listę stanowisk i rozmiarów przez formularz wyceny — odpowiadamy w 24 h. Przydział odzieży, terminy wymiany i wydania dla pracowników możesz prowadzić w SafeDesk.pl.

Odzież robocza dla przemysłu spożywczego i gastronomii — co wynika z przepisów, a co z HACCP